Αφίσες The Rolling Stones

Οι The Rolling Stones δεν έντυσαν απλώς μουσικά το rock and roll, του έδωσαν πρόσωπο και λογότυπο. Αυτή η συλλογή συγκεντρώνει εκτυπώσεις αφισών μουσειακής ποιότητας από τα πιο καθοριστικά εξώφυλλα άλμπουμ του συγκροτήματος, από τα εμποτισμένα με blues τέλη της δεκαετίας του '60 έως το διαμαντοσκληρό παρόν. Κάθε εξώφυλλο εδώ ήταν από μόνο του μια δήλωση σχεδιασμού, και κάθε εκτύπωση αποκαθιστά αυτή τη δουλειά σε κλίμακα γκαλερί.

Η Χρυσή Περίοδος (1969 έως 1972)

Η ιστορία ξεκινά με το Let It Bleed, τον δίσκο του 1969 που γεφύρωσε τον Brian Jones με τον Mick Taylor. Το εξώφυλλό του, σε καλλιτεχνική διεύθυνση του Robert Brownjohn, στοιβάζει έναν δίσκο, ένα ρολόι, ένα λάστιχο και μια πίτσα κάτω από μια παράλογα φανταχτερή τούρτα. Αυτή η τούρτα φτιάχτηκε από τη Delia Smith, τότε μια άγνωστη μαγείρισσα χρόνια πριν γίνει τηλεοπτική φιγούρα, στην οποία απλώς είπαν να τη φτιάξει να μοιάζει φωτεινή και φτηνιάρικη. Είναι ένα από τα μεγάλα οπτικά αστεία του rock και μια εντυπωσιακή αφίσα.

Δύο χρόνια αργότερα ήρθε το Sticky Fingers, το πρώτο άλμπουμ στη δική τους δισκογραφική εταιρεία Rolling Stones Records και το ντεμπούτο του λογότυπου με τη γλώσσα και τα χείλη του John Pasche. Ο Andy Warhol σχεδίασε το εξώφυλλο, ένα κοντινό κάδρο μιας μέσης με τζιν και ένα πραγματικό, λειτουργικό φερμουάρ. Ο Craig Braun σχεδίασε τη συσκευασία, και το φερμουάρ έγινε γνωστό επειδή κατέστρεφε τον δίσκο βινυλίου κατά τη μεταφορά, μέχρι που τα αντίτυπα άρχισαν να αποστέλλονται με το φερμουάρ κατεβασμένο.

Έπειτα το Exile on Main St., το εκτεταμένο διπλό άλμπουμ του 1972, ηχογραφημένο εν μέρει στο υπόγειο μιας γαλλικής βίλας. Ο Robert Frank έχτισε το εξώφυλλο από ένα πλέγμα ασπρόμαυρων φωτογραφιών, με άξονα τη φωτογραφία του από το 1950 ενός τοίχου με τατουάζ σε πανηγύρι στη Route 66. Ωμό, γεμάτο και ανθρώπινο, είναι ένα ντοκιμαντερίστικο κολάζ που ανταμείβει τη μεγάλη μορφή.

Επιστροφή και Επανεφεύρεση (1978 έως 1981)

Το Some Girls σηματοδότησε το πρώτο πλήρες άλμπουμ του Ronnie Wood και απάντησε κατευθείαν στο punk και τη disco. Ο Peter Corriston σχεδίασε το περίτεχνο, κομμένο σε ειδικό σχήμα εξώφυλλο, εικονογραφημένο από τον Hubert Kretzschmar, τοποθετώντας τα πρόσωπα του συγκροτήματος σε μια παλιά διαφήμιση περούκας Valmor δίπλα σε διάσημες γυναίκες. Οι Lucille Ball, Raquel Welch, Farrah Fawcett, Liza Minnelli και η περιουσία της Marilyn Monroe διαμαρτυρήθηκαν όλες, αναγκάζοντας έναν βιαστικό επανασχεδιασμό, γεγονός που κάνει το αρχικό εξώφυλλο ένα αληθινό θέμα συζήτησης για συλλέκτες.

Το Tattoo You ακολούθησε το 1981, φτιαγμένο ως επί το πλείστον από αχρησιμοποίητο υλικό αρχείου, αλλά φιλοξενώντας το Start Me Up. Ο Corriston επέστρεψε με ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο ενός προσώπου καλυμμένου με στροβιλιζόμενα τατουάζ, και ο δίσκος έγινε το τελευταίο αμερικανικό νούμερο ένα του συγκροτήματος. Τολμηρό και γραφικό, είναι ένα από τα πιο δυνατά εξώφυλλα μεμονωμένης εικόνας στον κατάλογο.

Οι Σύγχρονοι Stones (2016 έως 2023)

Το Blue and Lonesome έστειλε το συγκρότημα πίσω στην αρχή του, ένα άλμπουμ αποκλειστικά με διασκευές blues που ηχογραφήθηκε σε μόλις τρεις ημέρες το 2016. Κέρδισε το Grammy Καλύτερου Παραδοσιακού Άλμπουμ Blues, και το βαθύ μπλε εξώφυλλό του ταιριάζει σε έναν πιο ήσυχο τοίχο.

Η σειρά κλείνει με το Hackney Diamonds, το comeback του 2023 που έσπασε μια δεκαοκτάχρονη σιωπή σε πρωτότυπο υλικό και κέρδισε το Καλύτερο Άλμπουμ Rock στα Grammy. Το μοτίβο του σπασμένου γυαλιού παραπέμπει στην αργκό του Λονδίνου για τα θραύσματα ενός σπασμένου παραθύρου, ένα ταιριαστό έμβλημα για ένα συγκρότημα που συνεχίζει να χτυπά.

Μεγέθη και Κορνίζες

Κάθε αφίσα τυπώνεται σε βαρύ αρχειακό χαρτί σε μεγέθη από το συμπαγές A4 έως το εντυπωσιακό A1, ώστε να ταιριάξεις μια γωνιά γραφείου ή έναν ολόκληρο τοίχο. Διάλεξε με κορνίζα για ένα ολοκληρωμένο, έτοιμο για ανάρτηση κομμάτι, ή χωρίς κορνίζα αν προτιμάς το δικό σου καδραρίσμα. Τα μελάνια μουσειακής ποιότητας διατηρούν τα βαθιά μαύρα του Exile και τα οξέα χρώματα του Let It Bleed χωρίς ξεθώριασμα.

Δημιουργία Τοίχου Γκαλερί

Αυτά τα εξώφυλλα φτιάχτηκαν για να κρέμονται μαζί. Παράταξε την χρυσή τριάδα Let It Bleed, Sticky Fingers και Exile σε μια σειρά για μια δήλωση τέλους της δεκαετίας του '60, ή ανάμειξε εποχές για να ιχνηλατήσεις το συγκρότημα σε πέντε δεκαετίες. Κράτα ίδιες κορνίζες και σφιχτές αποστάσεις για ένα πλέγμα, ή διαβάθμισε τα μεγέθη για μια πιο χαλαρή εικόνα σαλονιού. Όπως κι αν τα τακτοποιήσεις, το λογότυπο της γλώσσας δένει ολόκληρο τον τοίχο με ένα αλάνθαστα αναγνωρίσιμο συγκρότημα, και κάθε εξώφυλλο εξακολουθεί να στέκεται μόνο του ως μία κεντρική εκτύπωση.