Αφίσες The Smiths

Λίγα συγκροτήματα μετέτρεψαν το εξώφυλλο ενός δίσκου σε μανιφέστο όπως οι The Smiths. Ανάμεσα στο 1982 και το 1987, το κουαρτέτο του Manchester, με τους Morrissey, Johnny Marr, Andy Rourke και Mike Joyce, έχτισε μια δισκογραφία που ακούγεται αναγνωρίσιμη και φαίνεται ακόμα πιο αναγνωρίσιμη. Ο Morrissey σχεδόν ποτέ δεν έβαζε το συγκρότημα στο εξώφυλλο. Αντ' αυτού επέλεγε μια μοναδική, εντυπωσιακή φιγούρα από τον κινηματογράφο, το θέατρο ή ξεχασμένες φωτογραφίες, της έδινε χρωματισμό και άφηνε αυτό το πρόσωπο να μεταφέρει τη διάθεση των τραγουδιών. Ακριβώς γι' αυτό αυτές οι αφίσες λειτουργούν σε έναν τοίχο: η καθεμία είναι ένα κομμάτι ιστορίας της ποπ κουλτούρας ακόμα και πριν φτάσεις στη μουσική.

Ξεκίνα με τον δίσκο που τα ξεκίνησε όλα. Το The Smiths, που κυκλοφόρησε από τη Rough Trade τον Φεβρουάριο του 1984, χρησιμοποιεί ένα κομμένο πλάνο του Αμερικανού ηθοποιού Joe Dallesandro από την ταινία Flesh του Andy Warhol, του 1968. Έθεσε αμέσως το πρότυπο: καμία φωτογραφία του συγκροτήματος, μόνο ένα είδωλο και ένα συναίσθημα. Έναν χρόνο αργότερα ήρθε το Meat Is Murder, το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος και το μοναδικό studio LP τους που έφτασε στο νούμερο ένα στο βρετανικό τσαρτ. Το εξώφυλλό του επεξεργάζεται μια δημοσιογραφική φωτογραφία του 1967 ενός Αμερικανού πεζοναύτη στο Βιετνάμ, με το σύνθημα στο κράνος αλλαγμένο ώστε να διαβάζεται ως ο τίτλος του άλμπουμ. Είναι μια αφίσα που υποστηρίζει μια θέση, που ήταν άλλωστε όλη η ιδέα.

Μετά έρχεται το κορυφαίο. Το The Queen Is Dead του 1986 χρησιμοποιεί ένα πράσινο πλάνο του Γάλλου ηθοποιού Alain Delon, ξαπλωμένου ακίνητος στην ταινία L'Insoumis του 1964. Το 2013 το NME το ψήφισε ως το μεγαλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών, και το εξώφυλλό του είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο σε όλη την πορεία του συγκροτήματος. Η ιστορία έκλεισε τότε με το Strangeways, Here We Come, το τέταρτο και τελευταίο studio άλμπουμ, που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987, λίγο μετά τη διάλυση του συγκροτήματος. Πρωταγωνιστής στο εξώφυλλό του είναι ο Richard Davalos, που έπαιξε απέναντι στον James Dean στο East of Eden, και όλα τα τέσσερα μέλη το έχουν ονομάσει τον καλύτερο δίσκο τους. Περιείχε επίσης το τελευταίο single του συγκροτήματος, το οδυνηρό Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, το οποίο τόσο ο Morrissey όσο και ο Marr έχουν αποκαλέσει το αγαπημένο τους τραγούδι των Smiths.

Οι συλλογές είναι εξίσου συλλεκτικές. Το Hatful of Hollow, που συγκεντρώθηκε από sessions στο BBC Radio 1 και singles στα τέλη του 1984, φέρει ένα εντυπωσιακό πορτρέτο του οποίου το τατουάζ παραπέμπει στον καλλιτέχνη Jean Cocteau. Το The World Won't Listen του 1987 χρησιμοποιεί μια φωτογραφία του Jurgen Vollmer με νεαρές γυναίκες σε ένα λούνα παρκ, μια εικόνα που ο Morrissey ένιωθε ότι αντικατόπτριζε το ίδιο το συγκρότημα. Το αμερικανικό διπλό άλμπουμ Louder Than Bombs, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά ως υποκατάστατο των δύο βρετανικών συλλογών, τιμά τη θεατρική συγγραφέα του Salford, Shelagh Delaney, της οποίας το έργο λάτρευε ο Morrissey. Και για τη σκηνή υπάρχει το Rank, το μοναδικό επίσημο live άλμπουμ του συγκροτήματος, ηχογραφημένο στο Λονδίνο το 1986, με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό Alexandra Bastedo σε ένα εξώφυλλο που σχεδίασε ο ίδιος ο Morrissey.

Κρεμασμένα μαζί, αυτά τα εξώφυλλα διαβάζονται ως μία ενιαία οπτική γλώσσα: πλάνα ταινιών της δεκαετίας του 1960, ασπρόμαυρη γοητεία και ένα επαναστατικό βλέμμα, όλα φιλτραρισμένα μέσα από το μάτι του Morrissey. Αυτή η συνέπεια είναι που κάνει έναν τοίχο αφιερωμένο στους Smiths τόσο ικανοποιητικό. Μπορείς να χτίσεις μια χρονολογική σειρά από το ομώνυμο ντεμπούτο, μέσω των Meat Is Murder και The Queen Is Dead, έως το Strangeways, Here We Come, ή να συνδυάσεις τα studio άλμπουμ με μια συλλογή όπως το Louder Than Bombs για ένα πιο ολοκληρωμένο πορτρέτο ενός συγκροτήματος που έκαψε έντονα και σύντομα.

Κάθε αφίσα τυπώνεται σε χοντρό ματ χαρτί σε τέσσερα μεγέθη: A4, A3, A2 και A1. Αυτό το εύρος σου επιτρέπει να κλιμακώσεις ένα μεμονωμένο εντυπωσιακό κομμάτι έως το A1, ή να κρατήσεις μια πιο σφιχτή σύνθεση σε A3 και A4. Διάλεξε την εκτύπωσή σου χωρίς κάδρο, ή πρόσθεσε ένα μαύρο κάδρο ή ένα λευκό χρωμιωμένο κάδρο ώστε να ταιριάζει στον χώρο σου. Τα μονόχρωμα και χρωματισμένα εξώφυλλα φαίνονται ιδιαίτερα έντονα πίσω από γυαλί, όπου η βαθιά αντίθεση πραγματικά αναδεικνύεται.

Για έναν τοίχο γκαλερί, ένας απλός κανόνας κρατά την εμφάνιση σκόπιμη. Κρέμασε τρεις αφίσες στο ίδιο μέγεθος σε μια σειρά, με ένα ίσο κενό λίγων εκατοστών, κράτα τη μεγαλύτερη εκτύπωση στο ύψος των ματιών και άφησε τις διαφορετικές φιγούρες των εξωφύλλων να κοιτάζουν η μία την άλλη μέσα στη σύνθεση, ώστε το σύνολο να νιώθεται σαν ένα ενιαίο κομμάτι. Ένα πλέγμα τεσσάρων studio εξωφύλλων λειτουργεί επίσης υπέροχα πάνω από έναν καναπέ ή έναν πικάπ, μετατρέποντας τη δισκογραφία σε μια χρονογραμμή που διαβάζεται με μια ματιά.

Οι συλλέκτες συχνά ξεκινούν με ένα αγαπημένο και μεγαλώνουν τη συλλογή με τον καιρό, και η κοινή οπτική γλώσσα των εξωφύλλων σημαίνει ότι οι νέες προσθήκες πάντα νιώθουν οικείες δίπλα στις παλιές. Επειδή ο Morrissey άντλησε σχεδόν κάθε εικόνα από τον κινηματογράφο, το θέατρο και παλιές φωτογραφίες, κάθε αφίσα λειτουργεί και ως ένα μικρό παράθυρο προς τους καλλιτέχνες και τις εποχές που αγαπούσε, από τη Νέα Υόρκη του Warhol έως το κοινωνικό δράμα του Salford. Αυτό το πολυεπίπεδο υπόβαθρο είναι μέρος της γοητείας: τα εξώφυλλα ανταμείβουν μια δεύτερη ματιά πολύ καιρό αφού έχει περάσει η πρώτη εντύπωση μιας νέας εκτύπωσης.

Είτε ήρθες για τα τραγούδια των Morrissey και Marr είτε για τα εξώφυλλα που τα πλαισίωσαν, αυτές οι εκτυπώσεις μετατρέπουν μια αγαπημένη εποχή σε έναν τοίχο στον οποίο θα επιστρέφεις ξανά και ξανά. Το συγκρότημα είχε σύντομη διαδρομή, και οι ηχογραφήσεις εξακολουθούν να νιώθονται επίκαιρες δεκαετίες μετά, όμως οι εικόνες δεν έχουν ποτέ παλιώσει. Διάλεξε το εξώφυλλο που σημαίνει τα περισσότερα για σένα και δώσ' του τον χώρο που του αξίζει.