Αφίσες blink-182

Λίγα συγκροτήματα μετέτρεψαν την προαστιακή πλήξη σε παγκόσμιο ήχο όπως οι blink-182. Αυτό που ξεκίνησε σε ένα γκαράζ στο Poway το 1992, ένα βόρειο προάστιο του Σαν Ντιέγκο, εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της σύγχρονης rock, ένα τρίο του οποίου τα αστεία ήταν εξίσου δυνατά με τα ρεφρέν του και του οποίου τα ρεφρέν άντεξαν περισσότερο από τα αστεία. Αυτή η συλλογή συγκεντρώνει αφίσες ποιότητας γκαλερί που ιχνηλατούν ολόκληρη τη διαδρομή, από ένα demo κασέτα που πουλήθηκε μέσα από ένα υπνοδωμάτιο έως έναν δίσκο επιστροφής που μπήκε στο Billboard 200 στο νούμερο ένα. Κάθε εκτύπωση αντλεί κατευθείαν από μια εποχή που οι φαν μπορούν να αναγνωρίσουν από έναν μόνο ήχο κιθάρας, οπότε είτε μεγάλωσες με βίντεο skate είτε ανακάλυψες το συγκρότημα δεκαετίες αργότερα, ο τοίχος που θα χτίσεις εδώ λέει την πραγματική ιστορία.

Από ένα γκαράζ στο Poway έως το Cheshire Cat

Οι blink-182 ξεκίνησαν με τον Tom DeLonge στην κιθάρα και τη φωνή, τον Mark Hoppus στο μπάσο και τη φωνή, και τον Scott Raynor στα ντραμς. Ο Hoppus και ο DeLonge γνωρίστηκαν μέσω της αδερφής του Hoppus, Anne, και δέθηκαν πάνω στην punk rock, αναφέροντας τους Descendents και τους Screeching Weasel ως πρώιμες επιρροές. Η πρώτη τους κυκλοφορία, το demo Buddha του 1994, ηχογραφήθηκε με το όνομα Blink και έγινε η πρώτη ηχογράφηση του συγκροτήματος που πουλήθηκε και διανεμήθηκε. Ένα ιρλανδικό συγκρότημα με το ίδιο όνομα διαμαρτυρήθηκε, οπότε προστέθηκε μια αριθμητική κατάληξη, και το blink-182 έμεινε. Το ντεμπούτο studio άλμπουμ Cheshire Cat ακολούθησε τον Φεβρουάριο του 1995 στη δισκογραφική Cargo Music του Σαν Ντιέγκο, αποτυπώνοντας το συγκρότημα στην πιο ωμή του μορφή: riff με power chords, γρήγοροι ρυθμοί, μελωδικά hooks και ασεβές χιούμορ. Δύο χρόνια αργότερα το Dude Ranch έφτασε τον Ιούνιο του 1997 με το single ανάδειξης Dammit, το τραγούδι που έβγαλε το συγκρότημα από τα τοπικά clubs στο εθνικό ραδιόφωνο για πρώτη φορά.

Η νοσοκόμα, το streaking και το mainstream

Όλα άλλαξαν το 1998. Ο Travis Barker αντικατέστησε τον Raynor στα ντραμς στα μισά μιας περιοδείας στις ΗΠΑ, και η ακρίβεια και η δύναμή του άλλαξαν τον ήχο του συγκροτήματος από τη μια μέρα στην άλλη. Το αποτέλεσμα ήταν το Enema of the State του 1999, το άλμπουμ που έκανε το pop-punk mainstream. Το εξώφυλλό του, με την ηθοποιό ενηλίκων Janine Lindemulder ντυμένη νοσοκόμα, έγινε ακαριαία εμβληματικό. Ο Αμερικανικός Ερυθρός Σταυρός ανάγκασε το συγκρότημα να αφαιρέσει τον κόκκινο σταυρό από το καπέλο για να αποφευχθεί παραβίαση της Σύμβασης της Γενεύης. Με ώθηση από τα What's My Age Again?, All the Small Things και Adam's Song, ο δίσκος έκανε τους blink-182 γνωστό όνομα σε κάθε σπίτι. Το βίντεο κλιπ του What's My Age Again?, στο οποίο τα τρία μέλη έτρεξαν γυμνά στο Λος Άντζελες, σφράγισε μια δημόσια εικόνα χτισμένη γύρω από το γυμνό τρέξιμο και το εύθυμο χιούμορ του streaking. Πίσω από τα αστεία υπήρχε πραγματική τέχνη, και οι δίσκοι που ακολούθησαν θα το αποδείκνυαν.

Πειράματα, χωρισμοί και επιβίωση

Μέχρι το 2003 οι blink-182 ήθελαν να ωριμάσουν δημόσια. Το πέμπτο studio άλμπουμ τους, το blink-182, γνωστό συχνά ως το ανώνυμο ή το ομώνυμο άλμπουμ, αντάλλαξε μέρος της ταχύτητας για ατμόσφαιρα, ηχογραφημένο σε μια νοικιασμένη έπαυλη στο Σαν Ντιέγκο που το συγκρότημα μετέτρεψε σε μουσικό εργαστήριο. Περιλάμβανε τα I Miss You και All of This, μια γοτθική συνεργασία που συνέγραψε και τραγούδησε ο Robert Smith των The Cure. Μετά ήρθαν τα δύσκολα χρόνια. Τον Φεβρουάριο του 2005 το συγκρότημα ανακοίνωσε αόριστη παύση μετά από διαφωνίες για περιοδείες. Ο Hoppus και ο Barker σχημάτισαν τους +44 ενώ ο DeLonge ξεκίνησε τους Angels & Airwaves. Στις 19 Σεπτεμβρίου 2008, ο Barker επέζησε από αεροπορικό δυστύχημα που σκότωσε τέσσερα από τα έξι άτομα που επέβαιναν, υποφέροντας εγκαύματα σε πάνω από το 65 τοις εκατό του σώματός του και υπομένοντας περισσότερες από 25 επεμβάσεις. Στα Βραβεία Grammy του 2009, με τον Barker ακόμη να αναρρώνει, οι blink-182 ανακοίνωσαν ότι ήταν και πάλι μαζί.

California, Nine και One More Time

Ο DeLonge αποχώρησε ξανά το 2015, και το συγκρότημα στρατολόγησε τον Matt Skiba των Alkaline Trio. Το άλμπουμ California του 2016 ανταμείψε το ρίσκο, κάνοντας ντεμπούτο στο νούμερο ένα του Billboard 200, το πρώτο νούμερο ένα του συγκροτήματος στις ΗΠΑ εδώ και 15 χρόνια και το πρώτο τους ποτέ νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο, με επικεφαλής το single Bored to Death. Ο Skiba παρέμεινε για το Nine του 2019, μια πιο σκοτεινή, πιο βαριά συλλογή που κυκλοφόρησε μέσω της Columbia Records. Η πιο συγκινητική στροφή ήρθε εκτός σκηνής. Το 2021 ο Hoppus αποκάλυψε διάγνωση σταδίου IV διάχυτου λεμφώματος από μεγάλα Β-κύτταρα. Ολοκλήρωσε τη χημειοθεραπεία και μοιράστηκε την πλήρη ίαση του τον Σεπτέμβριο του 2022, μια δοκιμασία που βοήθησε να επουλωθεί η φιλία του με τον DeLonge, ο οποίος επέστρεψε την ίδια χρονιά. Το επανενωμένο αρχικό τρίο παρέδωσε το One More Time... το 2023, το οποίο έκανε ντεμπούτο στο νούμερο ένα του Billboard 200, το τρίτο τους νούμερο ένα άλμπουμ, ενώ το ομώνυμο κομμάτι κυριάρχησε στο Alternative Airplay για 20 εβδομάδες, ισοφαρίζοντας ρεκόρ. Κάθε αφίσα εδώ τυπώνεται σε πρότυπο γκαλερί, έτοιμη για κορνίζα, και φτιαγμένη για να στέκεται δίπλα στους δίσκους που έντυσαν μουσικά μια γενιά από ράμπες skate, ταξίδια με αυτοκίνητο και βραδινά τραγούδια παρέα.