Fleetwood Mac Poster

Fleetwood Mac maakte van persoonlijk hartzeer een van de meest tijdloze popmuziek ooit op vinyl geperst. Deze collectie verzamelt de posterprints van museumkwaliteit uit het Buckingham en Nicks-tijdperk van de band en de jaren die daarop volgden, zodat de hoezen die de scheidingen, de affaires en de heruitvindingen begeleidden nu op galerieformaat aan jouw muur kunnen hangen. Een eerlijke noot voordat je verder bladert: deze set richt zich op de latere catalogus. We voeren op dit moment Rumours, Tusk, Mirage, Behind the Mask, Time en Say You Will. Het gelijknamige witte album uit 1975 en de vroegere Peter Green blues-jaren maken geen deel uit van deze collectie, dus alles hieronder is een hoes die je vandaag echt kunt bestellen en inlijsten.

De Rumours-piek (1977 tot 1982)

Begin waar de meeste luisteraars beginnen. Rumours verscheen op 4 februari 1977, terwijl de McVies aan het scheiden waren en Buckingham en Nicks uit elkaar vielen, en de band stopte elk beetje van die spanning in de nummers. Het album won de Grammy voor Album van het Jaar en verkocht wereldwijd ruim meer dan 40 miljoen exemplaren. Als poster is de coverfoto van Herbert Worthington met Stevie Nicks en Mick Fleetwood zelfs vanaf de andere kant van de kamer goed herkenbaar. Dan kwam de ommezwaai. Tusk, uitgebracht als een omvangrijk dubbelalbum op 12 oktober 1979, was Lindsey Buckinghams botte weigering om Rumours nog een keer te maken. Het kostte naar verluidt 1,4 miljoen dollar, werd de duurste rockplaat genoemd die tot dan toe was gemaakt, en zette beroemd de USC-marchingband in voor de titeltrack. Drie jaar later trok Mirage weer richting warme radiopop, deels opgenomen in het Château d'Hérouville in Frankrijk, en bracht de band voor het eerst sinds Rumours terug naar de nummer één positie in de Verenigde Staten, dankzij Hold Me en Gypsy.

De overgangsjaren (1990 tot 1995)

De bezetting verschoof en de hoezen werden stilletjes fascinerend. Behind the Mask, van 9 april 1990, was het eerste Fleetwood Mac-album na het vertrek van Buckingham, met Billy Burnette en Rick Vito die instapten, al speelde Buckingham nog wel akoestische gitaar op de titeltrack. Het album kwam op nummer één binnen in de Britse hitlijst. Time volgde op 10 oktober 1995 met Bekka Bramlett en Dave Mason aan boord. Het was het laatste studioalbum met Christine McVie voor haar latere terugkeer, en het commerciële sukkelen ervan maakt het de zeldzaamste, meest verzamelwaardige hoes uit deze set.

De reünie (2003)

Say You Will, uitgebracht op 15 april 2003, bracht Mick Fleetwood, John McVie, Buckingham en Nicks weer samen voor hun eerste studioalbum in zestien jaar. Christine McVie stapte voor deze plaat terug als volwaardig lid, waardoor de plaat vaak klinkt als een lang gesprek tussen Buckingham en Nicks, precies waarom de poster resoneert bij fans die van dat creatieve trek- en duwspel houden. Het is bovendien het laatste studioalbum dat dit klassieke viertal samen maakte, wat de hoes een echt gevoel van afsluiting geeft.

Formaten en inlijsten

Elke poster in deze collectie wordt gedrukt op archiefpapier van museumkwaliteit met diepe, stabiele kleuren, en is verkrijgbaar in formaten van A4 tot A1. A4 doet het goed op een bureau, een plank of in een compacte fotowand. A3 en A2 dragen een slaapkamer- of gangmuur op zichzelf. A1 is het statement piece om boven een bank, een bed of een platenspeler te hangen. Kies ingelijst voor een afgewerkt, direct ophangbaar resultaat, of ongelijst als je al lijsten hebt of de print liever zelf opzet. Ingelijste edities komen beschermd aan en zijn direct uit de doos klaar om op te hangen.

Een fotowand samenstellen

Deze hoezen zijn gemaakt om met elkaar te praten. Hang Rumours, Tusk en Mirage naast elkaar voor de klassieke imperiale reeks, of meng tijdperken om de hele boog van hartzeer naar heruitvinding te volgen. Gelijke lijsten en een gelijkmatige tussenruimte geven je een strak modern raster, terwijl verspringende formaten een losser salon-gevoel creëren. Fleetwood Mac hangt moeiteloos naast de andere grootheden van die tijd, dus een solohoes van Stevie Nicks of een Eagles-cover past er natuurlijk bij voor wie bouwt aan de bredere canon van Californische soft rock.