Weinig bands hebben de vorm van popmuziek zo snel, of zo compleet, veranderd als Nirvana. De band werd in 1987 opgericht in Aberdeen, Washington door Kurt Cobain en Krist Novoselic, en kreeg in 1990 met drummer Dave Grohl zijn definitieve bezetting. Het trio bracht maar drie studioalbums uit voor Cobains dood in april 1994. Die compacte catalogus, aangevuld met een compilatie en een liveplaat, behoort tot de meest invloedrijke in de rockgeschiedenis. Elke cover in deze collectie is een reproductie van museumkwaliteit, gedrukt op zwaar mat papier, gemaakt om Cobains rauwe visuele instinct decennialang aan je muur vast te houden.
De Sub Pop jaren (1989)
Het begon goedkoop en luid. Bleach werd opgenomen met Jack Endino voor een inmiddels legendarische $606,17, en tweede gitarist Jason Everman betaalde de studiorekening, ook al speelde hij geen noot op de plaat. Zijn gezicht staat nog altijd op de hoes. De hoogcontrast zwart wit foto van de band tijdens een optreden, getint in dat troebele groen, is het geluid van Seattle voordat iemand het grunge noemde. Als poster is het ingetogen en zwaar, het perfecte ankerpunt voor een muziekkamer.
Wereldwijde doorbraak (1991 tot 1992)
Daarna ontplofte alles. Nevermind verscheen in september 1991 met de naakte baby die een dollarbiljet aan een vishaak achterna zwemt, een beeld dat Cobain bedacht na het zien van een documentaire over onderwatergeboortes. De baby, Spencer Elden, was vier maanden oud, en de shoot duurde ongeveer vijftien seconden. Op 11 januari 1992 stootte het album Michael Jacksons Dangerous van de eerste plek in de Billboard 200, en het verkocht uiteindelijk meer dan tien miljoen exemplaren alleen al in de Verenigde Staten. Het jaar daarop volgde Incesticide, een compilatie van singles, B kanten en BBC sessies, verpakt in een beklemmend acryl en olieverfschilderij dat Cobain zelf maakte. Samen tonen deze twee covers de band op zijn commerciële hoogtepunt en op zijn meest persoonlijke.
De laatste statements (1993 tot 1994)
Ongemakkelijk met de roem, huurde Cobain Steve Albini in om het geluid voor In Utero terug te brengen tot de essentie, opgenomen in zes dagen in Pachyderm Studio in Minnesota onder een valse bandnaam. De hoes, een doorzichtig anatomisch model met engelenvleugels, is een van de vreemdste en mooiste beelden in de collectie. Maanden later kwam het akoestische afscheid waarvan niemand wist dat het een afscheid was. MTV Unplugged in New York werd in november 1993 in een enkele ononderbroken take opgenomen, met een podium versierd met stargazerlelies en zwarte kaarsen, dat er volgens Cobain precies uit moest zien als een begrafenis. Voor live energie kun je ook kijken naar de posters van Live at Reading, Live and Loud, en Live at the Paramount.
Formaten en inlijsten
Elke Nirvana poster is verkrijgbaar van compact A4 tot statement A1, zodat je een kleine print naast een platenspeler kunt zetten of een grote als middelpunt van een kamer kunt ophangen. Kies ingelijst voor een afgewerkt, direct op te hangen stuk in zwart, wit of eiken, of onbelijst als je al eigen lijsten hebt of wilt besparen op verzending. Het zware mat papier houdt de zwarttinten diep en de kleuren trouw aan de originele hoes, zonder glans onder gallerijverlichting.
Een gallery wall samenstellen
Nirvana covers vormen prachtig een gridwerk. Zet de drie studioalbums op een rij voor een strakke chronologische volgorde, of combineer het troebele groen van Bleach met het blauwe water van Nevermind en de bleke huidtinten van In Utero voor contrast dat toch als één band aanvoelt. Voeg de MTV Unplugged en live posters toe om de compositie uit te breiden, en houd de lijstkleur en de tussenruimte consistent zodat de muur samengesteld oogt in plaats van vol. Een grid van drie bij twee met bijpassende A3 lijsten is de makkelijkste manier om deze discografie tot één sterk blikvanger te maken.
