Paramore Poster

Weinig bands hebben hun eigen koers zo vastberaden omgegooid als Paramore. Wat in 2004 begon als een groepje tieners dat in de buitenwijken van Franklin, Tennessee, repeteerde, groeide uit tot een van de meest invloedrijke rockbands van de eenentwintigste eeuw, een band die de emo- en pop-punkgeneratie meenam de volwassenheid in en onderweg nooit stil bleef staan. Deze collectie verzamelt de albumhoezen die die reis in beeld brengen, van de rauwe urgentie van hun debuut tot de gepolijste onrust van hun Grammy-winnende comeback.

Van Franklin naar de wereld

Paramore werd in 2004 opgericht in Franklin, Tennessee, nadat de dertienjarige Hayley Williams vanuit Meridian, Mississippi, naar de stad verhuisde en de broers Josh en Zac Farro ontmoette. Met bassist Jeremy Davis compleet, tekende de band jong bij een label en bracht in 2005 hun debuut uit, All We Know Is Falling. Op papier was het een bescheiden start, met een achtste plek in de UK Rock Chart en een dertigste plek op de Billboard Heatseekers-lijst, maar het introduceerde een frontvrouw wiens stem en kenmerkende oranje haar al snel niet meer te missen waren. De thema's van verlies en instabiliteit op het album, geschreven toen de bandleden amper van school af waren, gaven de band een eerlijkheid waar fans meteen op aansloegen. De hoes, met de band tuimelend door een kale witte lucht, zette een visuele toon van kwetsbaarheid die hen jarenlang zou volgen. Die bereidheid om ongepolijst te klinken en elk woord te menen, is een groot deel van waarom het debuut nog steeds resoneert bij luisteraars die het lang na 2005 ontdekten.

Riot!, Misery Business en de doorbraak

Alles veranderde in 2007. Riot! maakte van Paramore een headliner in plaats van een belofte, gedreven door de singles "Misery Business," "crushcrushcrush" en "That's What You Get." "Misery Business" werd de vroege signatuurhit van de band, klom naar nummer zesentwintig in de Billboard Hot 100 en werd later zes keer platina gecertificeerd door de RIAA. Riot! ging binnen dertien maanden platina en leverde de groep een Grammy-nominatie voor Best New Artist op. Een jaar later nam de band "Decode" op voor de Twilight-soundtrack van 2008, wat hen een enorm nieuw publiek opleverde en hun plek in de popcultuur van de late jaren 2000 verzegelde.

Daarna kwam Brand New Eyes in 2009, een donkerder en persoonlijker album dat de band hun eerste nummer-1-album in het Verenigd Koninkrijk opleverde. Singles als "The Only Exception," "Ignorance" en "Brick by Boring Brick" lieten een groep zien die bereid was te vertragen en littekens te tonen, en het album stond bovenaan de hitlijsten in het VK, Australië, Nieuw-Zeeland en Ierland. Het blijft een fanfavoriet vanwege de manier waarop het arena-vullende refreinen combineerde met echte spanning binnen de band, spanning die de bezetting al snel volledig zou hertekenen.

Heruitvinding na de Farro's

In 2010 vertrokken de Farro-broers, en velen dachten dat Paramores beste dagen achter hen lagen. In plaats daarvan kwam de band met hun gedurfdste statement tot dan toe. Het gelijknamige album Paramore verscheen in 2013 en werd hun eerste album op nummer 1 in de Billboard 200. Gebouwd rond het zonnige "Still Into You" en het gospelachtige "Ain't It Fun," was het album een weidse, zelfverzekerde herintroductie. "Ain't It Fun" won in 2015 de Grammy voor Best Rock Song, de eerste Grammy-winst van de band.

Als 2013 een herintroductie was, dan was After Laughter in 2017 een complete transformatie. Nu een trio bestaande uit Williams, gitarist Taylor York en een teruggekeerde Zac Farro, ruilde Paramore pop-punk in voor glinsterende new wave en synth-pop, en combineerde felle jaren-80-productie met enkele van Williams' meest stilletjes verwoestende teksten op nummers als "Hard Times" en "Rose-Colored Boy." Het contrast tussen een vrolijk geluid en zwaarwegende onderwerpen werd het handelsmerk van het album en bewees dat de band zichzelf opnieuw kon uitvinden zonder haar emotionele kern te verliezen.

De terugkeer naar post-punk

Na een pauze waarin Williams haar soloalbum Petals for Armor uitbracht in 2020, hergroepeerde de band zich voor This Is Why in 2023. Scherp, gejaagd en doordrenkt van post-punk, ving het de onrust van het moderne leven en markeerde het hun derde nummer-1-album in het VK, hun eerste in tien jaar. Het album schreef vervolgens geschiedenis bij de Grammy Awards van 2024, waar Paramore de eerste door een vrouw geleide band werd die Best Rock Album won, met die avond een tweede trofee voor Best Alternative Music Performance met de titeltrack.

In bijna twee decennia heeft Paramore zichzelf nooit herhaald, en die rusteloosheid is precies wat deze posters vieren. Elke hoes is een momentopname van een aparte periode, gedrukt op museumkwaliteit papier zodat de kleuren en texturen overkomen zoals de band het bedoelde. Of je nu kwam voor het pop-punkvuur van Riot! of de neonmelancholie van After Laughter, er is hier een print om het moment te markeren waarop de muziek jou vond.

Paramore in Nederland

Paramore heeft door de jaren heen een trouwe schare fans opgebouwd in Nederland, met naar schatting 36.700 fans in het land. De Amerikaanse rockband heeft minstens 11 concerten gegeven in Nederland, waarbij Amsterdam steevast de belangrijkste speellocatie was. Van intieme optredens in de Melkweg in 2008 tot het optreden als voorprogramma tijdens The Eras Tour in de Johan Cruijff ArenA in 2024, de band heeft een opmerkelijke groei doorgemaakt in Nederlandse zalen.