Amy Winehouse pozostawiła po sobie tylko dwa albumy studyjne. To uczciwy kształt tej kolekcji: dwie płyty, żadnych wypełniaczy, obie kamienie milowe. Podczas gdy inni artyści zapełniają ścianę tuzinem okładek, Winehouse prosi, by zatrzymać się przy parze okładek, które zmieniły brzmienie popu, soulu i jazzu w latach dwutysięcznych. Plakat z którejkolwiek z nich to nie luka w dyskografii. To całe oświadczenie.
Debiut: Frank (2003)
Frank ukazał się 20 października 2003 roku nakładem Island Records. Frank przedstawił dwudziestoletnią londynkę o chrapliwym, niepowtarzalnym głosie i tekstach, które nie owijały niczego w bawełnę. Album przechodzi przez jazz, R&B, soul, hip hop i bossa novę, z delikatnymi trąbkami, spokojnym rytmem i skromną gitarą. Tytuł nawiązuje zarówno do szczerości słów, jak i do Franka Sinatry, jednej z jej inspiracji. Autorskie utwory sąsiadowały ze świeżymi interpretacjami jazzowych standardów, a płyta przyniosła jej pierwszą nagrodę Ivor Novello Award. Jako plakat Frank to historia początków, brzmienie artystki sprzed sławy i zgiełku.
Arcydzieło: Back to Black (2006)
Back to Black, wydany 27 października 2006 roku, to powód, dla którego fryzura ul i kreska w stylu Kleopatry stały się natychmiast rozpoznawalnym symbolem całej epoki. Winehouse napisała większość materiału sama, czerpiąc z burzliwego związku, a producent Mark Ronson połączył ją z Dap-Kings, zespołem Sharon Jones, by uchwycić brzmienie Motown i girlgroupów z lat sześćdziesiątych. Ronson wspominał później, że sześć piosenek, które wyprodukował na tym albumie, nagrano w pięć do siedmiu dni. Efekt uczynił z niej światową sensację. Rehab, You Know I'm No Good i utwór tytułowy niosły brzmienie jednocześnie retro i zupełnie nowe. Podczas ceremonii Grammy w 2008 roku zdobyła rekordowe wówczas pięć nagród, w tym Record i Song of the Year za Rehab oraz Best New Artist. Back to Black pozostaje jednym z najlepiej sprzedających się albumów tego stulecia w Wielkiej Brytanii, ze sprzedażą przekraczającą szesnaście milionów egzemplarzy na całym świecie. Na ścianie surowa okładka to czysty charakter.
Dlaczego dwie okładki wystarczą
Winehouse zmarła 23 lipca 2011 roku, w wieku dwudziestu siedmiu lat, a ta strata tylko wyostrzyła, jak wiele znaczą te dwie płyty. Nie ma trzeciego albumu, na który można by czekać, i właśnie dlatego fani traktują obie okładki jak pamiątki rodzinne, a nie zwykłą pamiątkę. Powieś Frank i Back to Black obok siebie, a otrzymasz pełny łuk wyjątkowego głosu, przed i po, w dwóch ramach.
Rozmiary i oprawa
Każdy plakat w tej kolekcji drukowany jest na papierze muzealnej jakości z pigmentami archiwalnymi, w rozmiarach od kompaktowego A4 po duże A1. A4 i A3 sprawdzą się na biurku, krawędzi półki lub w gęstym zestawie ram. A2 działa jako pewne siebie samodzielne dzieło nad komodą, podczas gdy A1 zamienia Back to Black w kotwicę całego pomieszczenia. Wybierz wersję oprawioną, by mieć gotowe, gotowe do zawieszenia dzieło w stylu galeryjnym, albo bez ramy, jeśli masz już ramy lub wolisz wybrać własną listwę. Czarne ramy podkreślają mroczny nastrój Back to Black, podczas gdy naturalne drewno łagodzi ciepło Frank.
Budowanie ściany galeryjnej
Mając tylko dwie okładki Winehouse, najlepszym rozwiązaniem jest zestawienie parowe: Frank i Back to Black w tych samych ramach i tych samych rozmiarach, powieszone w równych odstępach, tak by oko czytało je jako dyptyk. Zachowaj spójność ram i pozwól, by obie okładki broniły się same. Dwie płyty, jedna legenda, ściana, która mówi wszystko.
