The Rolling Stones nie tylko byli ścieżką dźwiękową rock and rolla, dali mu twarz i logo. Ta kolekcja zbiera plakaty w jakości muzealnej, prezentujące najbardziej charakterystyczne okładki albumów zespołu, od bluesowych późnych lat sześćdziesiątych do twardej jak diament teraźniejszości. Każda okładka była sama w sobie manifestem designu, a każdy wydruk odtwarza tę grafikę w skali galerii.
Złota Era (1969 do 1972)
Historia zaczyna się od Let It Bleed, płyty z 1969 roku, która połączyła okresy Briana Jonesa i Micka Taylora. Okładka, za którą reżyserię artystyczną odpowiadał Robert Brownjohn, układa płytę, zegar, koło i pizzę pod absurdalnie krzykliwym tortem. Ten tort upiekła Delia Smith, wtedy nieznana kucharka, wiele lat przed telewizyjną sławą, której po prostu powiedziano, żeby wyglądał jaskrawo i tandetnie. To jeden z największych wizualnych żartów rocka i efektowny plakat.
Dwa lata później pojawił się Sticky Fingers, pierwszy album na własnej wytwórni zespołu, Rolling Stones Records, i debiut logo z językiem i wargami Johna Pasche'a. Andy Warhol zaprojektował okładkę, zbliżenie na dżinsowe biodra z prawdziwym, działającym zamkiem błyskawicznym. Craig Braun zaprojektował opakowanie, a zamek błyskawiczny w transporcie słynnie uszkadzał winyl, aż egzemplarze zaczęto wysyłać z rozpiętym zamkiem.
Potem przyszedł Exile on Main St., rozległy album podwójny z 1972 roku, nagrany częściowo w piwnicy francuskiej willi. Robert Frank stworzył okładkę z siatki czarno-białych fotografii, zakotwiczonej w jego zdjęciu z 1950 roku, przedstawiającym wytatuowaną ścianę wesołego miasteczka przy Route 66. Surowa, gęsta i ludzka, to dokumentalny kolaż, który zyskuje w dużym formacie.
Powrót i reinterpretacja (1978 do 1981)
Some Girls był pierwszym pełnym albumem z udziałem Ronniego Wooda i odpowiedzią zespołu na punk i disco. Peter Corriston zaprojektował rozbudowaną, wycinaną okładkę, zilustrowaną przez Huberta Kretzschmara, wstawiając twarze zespołu w vintage'ową reklamę peruk Valmor obok znanych kobiet. Lucille Ball, Raquel Welch, Farrah Fawcett, Liza Minnelli i spadkobiercy Marilyn Monroe wszyscy protestowali, co wymusiło pospieszny redesign, dzięki czemu oryginalna grafika jest dziś prawdziwym gratką dla kolekcjonerów.
Tattoo You pojawił się w 1981 roku, złożony głównie z nagrań z archiwów, mimo to zawierał Start Me Up. Corriston wrócił z efektowną okładką z twarzą pokrytą wirującymi tatuażami, a płyta stała się ostatnim numerem jeden zespołu w Ameryce. Odważna i graficzna, to jedna z najsilniejszych okładek z jednym obrazem w katalogu.
Nowocześni Stones (2016 do 2023)
Blue and Lonesome sprowadził zespół z powrotem do jego początków, album z coverami bluesowymi nagrany w tylko trzy dni w 2016 roku. Zdobył nagrodę Grammy za najlepszy tradycyjny album bluesowy, a jego głęboko niebieska okładka dobrze pasuje do spokojniejszej ściany.
Serię zamyka Hackney Diamonds, powrót z 2023 roku, który przerwał osiemnastoletnią ciszę w kwestii oryginalnego materiału i zdobył nagrodę Grammy za najlepszy album rockowy. Motyw rozbitego szkła odwołuje się do londyńskiego slangu na resztki po wybitym oknie, co jest pasującym symbolem dla zespołu wciąż walczącego na pełnych obrotach.
Rozmiary i oprawa
Każdy plakat jest drukowany na ciężkim papierze archiwalnym w rozmiarach od kompaktowego A4 do efektownego A1, dzięki czemu możesz dopasować go do kącika biurowego lub całej ściany. Wybierz wersję w ramie na finalny, gotowy do zawieszenia egzemplarz, albo bez ramy, jeśli wolisz własną oprawę. Farby w jakości muzealnej zachowują głęboką czerń Exile i kwaśne kolory Let It Bleed bez blaknięcia.
Tworzenie galerii na ścianie
Te okładki zostały zrobione, aby wisieć razem. Zawieś złote trio Let It Bleed, Sticky Fingers i Exile w rzędzie, aby uzyskać wyraz stylu późnych lat sześćdziesiątych, albo pomieszaj epoki, aby śledzić zespół przez pięć dekad. Zachowaj jednolite ramy i ciasne odstępy dla efektu siatki, albo różnicuj rozmiary dla bardziej swobodnego, salonowego wyglądu. Jak byś ich nie ułożył, logo z językiem łączy całą ścianę w jeden, niepowtarzalny zespół, a każda okładka nadal broni się sama jako pojedynczy hero print.
