Weinig bands hebben van hun albumhoezen zulke culturele iconen gemaakt als Metallica. Van een toilet met een dolk tot een veld witte kruizen onder een bloedrode hemel: hun hoezen zijn net zo herkenbaar als de riffs die hen beroemd maakten. Deze collectie volgt de catalogus in chronologische volgorde, met prints van museumkwaliteit van exact de artwork die vier decennia lang de soundtrack vormde van de grootste band in metal. Kies het ene album dat iets voor jou betekent, of hang de hele reeks naast elkaar en zie een band evolueren op jouw muur.
De Thrash Jaren (1983 tot 1988)
Het begon hard en snel. Kill 'Em All verscheen in 1983, oorspronkelijk bedoeld onder de titel Metal Up Your Ass voordat het platenlabel de band overhaalde die te wijzigen, en hielp de lont aan te steken van Amerikaanse thrash. Een jaar later kwam Ride the Lightning, waarvan de titel is ontleend aan een zin uit Stephen Kings The Stand over de elektrische stoel, en het songwriting kreeg echte tanden: sneller, zwaarder en veel avontuurlijker. Toen kwam het meesterwerk: Master of Puppets in 1986, een kerkhof van kruizen aan touwtjes onder een rode hemel, geschilderd door Don Brautigam naar een schets van James Hetfield en nog altijd gerekend tot de beste metalhoezen ooit gemaakt. ...And Justice for All sloot de reeks in 1988 af met een geboeide Lady Justice die bezwijkt onder het gewicht van dollarbiljetten, de eerste plaat geschreven en opgenomen nadat bassist Cliff Burton omkwam bij een busongeluk tijdens een tournee in Zweden. Vier hoezen, vier hoekstenen van het genre.
Het Zwarte Album en de Heruitvinding (1991 tot 1997)
In 1991 veranderde alles. Metallica, de plaat die iedereen het Zwarte Album noemt, stripte de nummers tot op het bot met producer Bob Rock en werd het bestverkochte album van het SoundScan tijdperk, met de opgerolde Gadsden slang nauwelijks zichtbaar op een veld van zwart. Producer Bob Rock stuurde de band richting kortere, strakkere nummers, en Enter Sandman maakte er bijna van de ene op de andere dag een stadionact van. Toen deden ze het onverwachte. Load in 1996 en Reload in 1997 hulden een losser, bluesier Metallica in de abstracte fotografie van Andres Serrano, knipten hun haar en verdeelden de fanbase precies in tweeën.
Rauwe Zenuw en Terugkeer (2003 tot 2008)
St. Anger uit 2003 is het geluid van een band die bijna uit elkaar valt, geen gitaarsolo's, een snaredrumgeluid waar fans vandaag de dag nog over discussiëren. Vijf jaar later bracht Death Magnetic de thrash bulderend terug en werd het een breekpunt in de loudness wars, met een doodskist-en-kruis artwork die knipoogt naar waar de band ooit begon.
Modern Metallica (2016 tot 2023)
De catalogus sluit sterk af. Hardwired... to Self-Destruct verscheen in 2016 als dubbelalbum, twaalf nummers strakke, furieuze metal. 72 Seasons volgde in 2023, met een titel die verwijst naar het aantal seizoenen dat iemand meemaakt in de eerste achttien levensjaren. Naast de studioalbums bevat de collectie ook tour- en kunstposters voor de verzamelaar die iets buiten de gebaande paden zoekt.
Formaten en inlijsten. Elke poster wordt gedrukt op papier van museumkwaliteit, in een volledig scala aan formaten, van A4 voor een bureau of een compacte cluster, via A3 en A2, tot A1 voor een statement piece dat de ruimte overneemt. Bestel ingelijst voor een afgewerkte, direct ophangbare look, of zonder lijst als je je eigen lijstwerk wilt gebruiken. Hoe zwaarder het album, hoe groter het meestal wil zijn: Master of Puppets en het Zwarte Album verdienen de grotere formaten.
Een gallery wall samenstellen. De hoezen van Metallica lenen zich uitstekend voor groeperen. Hang de vier thrashplaten in een 2x2 raster voor een zwart-grijs blok dat als één geheel oogt. Of ga chronologisch een gang door, van Kill 'Em All tot 72 Seasons, en laat de visuele verschuiving van kruizen naar slang naar doodskist het hele verhaal vertellen. Voeg een tourposter toe om het patroon te doorbreken. Houd de lijsten consistent en de tussenruimte strak, en de muur blijft samenhangend, hoeveel decennia er ook overheen gaan.
