Het echte plezier van een genrewand is de edit. Waar een collectie van één artiest je de vorm aanreikt, reikt deze je het argument aan: wie je cut haalt, en in welke volgorde. Sommigen hangen een strikte top vijf en verdedigen die; anderen ordenen per stad, zodat de kusten en het Zuiden elk hun rij krijgen; weer anderen bouwen rond de reeks van een producer of één iconisch jaar. Omdat het assortiment nieuwe klassiekers blijft opnemen, kan de canon aan je wand levend blijven — wissel een stuk in wanneer een plaat het verdient, zoals je een lijst herschikt die er echt toe doet. Vanuit Nederland bezien praat de selectie ook met de eigen rapscene die je ernaast hoort, en juist die spanning tussen de Amerikaanse klassiekers en het thuisschap maakt de wand een gespreksonderwerp zodra iemand binnenkomt. Begin met het album dat je het genre in trok en vertak per stad, tijdperk of producer: een contrastrijke cover verankert een woonkamer als A1, de kleinere hoezen vullen het raster eromheen. Omdat het assortiment nieuwe klassiekers blijft opnemen, blijft de canon aan je wand levend — wissel een stuk in wanneer een plaat het verdient, zoals je een lijst herschikt die er echt toe doet — en «poster rap» blijft een gewone zoekterm van het hiphopschap. Sommigen hangen een strikte top vijf en verdedigen die, anderen ordenen per stad zodat de kusten en het Zuiden elk hun rij krijgen — de edit is het echte plezier van een genrewand.