The Smiths Poster

Weinig bands maakten van de hoes van hun platen zo'n manifest als The Smiths. Tussen 1982 en 1987 bouwde het kwartet uit Manchester, met Morrissey, Johnny Marr, Andy Rourke en Mike Joyce, een catalogus op die onmiskenbaar klinkt en er nog opvallender uitziet. Morrissey zette de band bijna nooit op een hoes. In plaats daarvan koos hij een enkele, sterke figuur uit film, theater of vergeten fotografie, gaf die een kleurtint en liet dat gezicht de sfeer van de nummers dragen. Precies daarom werken deze posters zo goed aan de muur: elke hoes is al een stukje popcultuurgeschiedenis, nog voordat je aan de muziek toekomt.

Begin bij de plaat die alles in gang zette. The Smiths, uitgebracht bij Rough Trade in februari 1984, gebruikt een uitsnede van Amerikaans acteur Joe Dallesandro uit Andy Warhols film Flesh uit 1968. Meteen lag het patroon vast: geen bandfoto, alleen een icoon en een gevoel. Een jaar later volgde Meat Is Murder, het tweede album van de groep en het enige studioalbum dat de nummer 1 positie in de Britse hitlijst bereikte. De hoes bewerkt een persfoto uit 1967 van een Amerikaanse mariniers in Vietnam, waarbij de leuze op de helm is vervangen door de albumtitel. Het is een poster met een boodschap, en dat was precies de bedoeling.

Dan komt het absolute hoogtepunt. The Queen Is Dead uit 1986 gebruikt een groen getinte still van de Franse acteur Alain Delon, roerloos liggend in de film L'Insoumis uit 1964. In 2013 riep NME het uit tot beste album aller tijden, en de hoes is waarschijnlijk de meest herkenbare uit de hele carrière van de band. Het verhaal eindigde met Strangeways, Here We Come, het vierde en laatste studioalbum, uitgebracht in september 1987, vlak nadat de groep uit elkaar was gegaan. De hoofdrolspeler op de hoes is Richard Davalos, die tegenover James Dean speelde in East of Eden, en alle vier de leden noemen dit hun beste plaat. Het album bevatte ook de laatste single van de band, het aangrijpende Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, dat zowel Morrissey als Marr hun favoriete Smiths-nummer noemen.

De verzamelalbums zijn minstens zo gewild. Hatful of Hollow, samengesteld uit BBC Radio 1-sessies en singles eind 1984, toont een opvallend portret waarvan de tatoeage verwijst naar kunstenaar Jean Cocteau. The World Won't Listen uit 1987 gebruikt een foto van Jurgen Vollmer van jonge vrouwen op de kermis, een beeld dat Morrissey als een spiegel van de band zelf ervoer. Het Amerikaanse dubbelalbum Louder Than Bombs, datzelfde jaar uitgebracht ter vervanging van de twee Britse verzamelalbums, eert toneelschrijfster Shelagh Delaney uit Salford, wier werk Morrissey bewonderde. En voor het podium is er Rank, het enige officiële livealbum van de band, opgenomen in Londen in 1986, met op de hoes actrice Alexandra Bastedo, ontworpen door Morrissey zelf.

Naast elkaar gehangen vormen deze hoezen één visuele taal: filmstills uit de jaren zestig, zwart-witglamour en een rebelse blik, alles gefilterd door het oog van Morrissey. Die samenhang maakt een Smiths-muur zo bevredigend om te bekijken. Je kunt een chronologische rij opbouwen van het gelijknamige debuut via Meat Is Murder en The Queen Is Dead tot Strangeways, Here We Come, of de studioalbums combineren met een verzamelalbum zoals Louder Than Bombs voor een vollediger beeld van een band die fel en kort brandde.

Elke poster wordt gedrukt op zwaar mat papier in vier formaten: A4, A3, A2 en A1. Dat bereik laat je een enkel statement stuk opschalen tot A1, of een compactere combinatie houden in A3 en A4. Kies je print zonder lijst, of voeg een zwarte lijst of een verchroomde witte lijst toe die bij je kamer past; de zwart-wit en getinte hoezen komen bijzonder goed tot hun recht achter glas, waar het diepe contrast echt naar voren komt.

Voor een gallery wall houdt een simpele regel alles er doelbewust uit laten zien. Hang drie posters van hetzelfde formaat op een rij met een gelijke tussenruimte van een paar centimeter, houd de grootste print op ooghoogte, en laat de verschillende hoofdrolspelers op de hoezen elkaar aankijken zodat de hele groep als één geheel voelt. Een raster van vier studiohoezen werkt ook prachtig boven een bank of platenspeler, en verandert de discografie in een tijdlijn die je in één oogopslag kunt lezen.

Verzamelaars beginnen vaak met één favoriet en breiden de set na verloop van tijd uit, en dankzij de gedeelde visuele taal van de hoezen voelen nieuwe aanwinsten altijd thuis naast de oude. Omdat Morrissey bijna elk beeld haalde uit film, theater en vintage fotografie, is elke poster ook een klein venster op de kunstenaars en tijdperken waar hij van hield, van Warhols downtown New York tot het rauwe alledaagse drama van Salford. Dat gelaagde verhaal is deel van de aantrekkingskracht: de hoezen belonen een tweede blik, lang nadat de nieuwigheid van een nieuwe print is gaan liggen.

Of je nu kwam voor de nummers van Morrissey en Marr of voor de hoezen die ze omlijstten, deze prints maken van een favoriet tijdperk een muur waar je steeds naar terug blijft kijken. De band bestond maar kort en de nummers voelen decennia later nog altijd urgent, maar de beelden zijn nooit gedateerd geraakt. Kies de hoes die het meest voor je betekent en geef hem de ruimte die hij verdient.