Plakat Green Day

Niewiele zespołów dźwiga na sobie ciężar całego gatunku tak, jak robi to Green Day. To, co zaczęło się jako kilku nastolatków z East Bay grających w berkeleyskim klubie punkowym dla wszystkich grup wiekowych, wyrosło na jeden z najlepiej sprzedających się zespołów rockowych wszech czasów, członka Rock and Roll Hall of Fame i autorów albumu koncepcyjnego, który później trafił na Broadway. Ta kolekcja gromadzi trzy dekady okładek z ery studyjnej jako wydruki w jakości galeryjnej, od chaotycznej ulicznej sceny na Dookie po zdjęcie prasowe z zamieszek na okładce Saviors. Każdy plakat powstał po to, by trafić w ramę i towarzyszyć na co dzień, a nie leżeć schowany, a razem tworzą wizualną oś czasu punka, który nigdy nie nauczył się siedzieć spokojnie.

Od 924 Gilman do diamentowej płyty

Billie Joe Armstrong i Mike Dirnt założyli swój pierwszy wspólny zespół, gdy mieli zaledwie 15 lat, a ich poligonem doświadczalnym był 924 Gilman Street, prowadzony przez wolontariuszy klub punkowy w Berkeley, otwarty w grudniu 1986 roku. Ich projekt sprzed Green Day, Sweet Children, zagrał na Gilman po raz pierwszy w listopadzie 1988 roku, mimo że klub początkowo uznał ich brzmienie za zbyt popowe na tę scenę. W 1990 roku dołączył perkusista Tre Cool, zastępując Johna Kiffmeyera, i klasyczny skład zespołu był już komplet. Gdy Green Day podpisało kontrakt z dużą wytwórnią, zaciekle niezależny klub przestał ich rezerwować, a zespół zagrał tam pożegnalny koncert 6 września 1993 roku.

Wszystko zmieniło się wraz z wydaniem Dookie w lutym 1994 roku. Single Basket Case, Longview i When I Come Around pchnęły sprzedaż płyty ponad 15 milionów egzemplarzy na całym świecie, a we wrześniu 2024 roku album otrzymał certyfikat 2x Diamond od RIAA za 20 milionów sprzedanych egzemplarzy w USA, co czyni go jednym z zaledwie kilku albumów, które kiedykolwiek osiągnęły ten poziom. Gęsto zapełniona okładka w stylu Gdzie Jest Wally została narysowana przez artystę z East Bay, Richiego Buchera, i osadzona na Telegraph Avenue w Berkeley, dzięki czemu sama okładka jest dokumentem sceny, która ukształtowała zespół. Insomniac ukazał się jesienią 1995 roku, mroczniejszy i szybszy, dowód na to, że zespół nie zamierzał łagodnieć po odniesionym sukcesie. Ta sama niespokojna energia wybuchła już wcześniej na Woodstock 1994, gdzie błotnisty popołudniowy koncert przerodził się w prawdziwą bitwę na błoto, a basista Mike Dirnt został powalony przez ochroniarza, który wziął go za kogoś wdzierającego się na scenę, co kosztowało go zęba i natychmiast stało się częścią legendy zespołu.

Eksperymenty, ballada i nowe stulecie

Pod koniec lat 90. Green Day było niespokojne. Nimrod, wydany 14 października 1997 roku, sięgnął po folk, ska, surf i hardcore, a w środku ukrywał akustyczną balladę Good Riddance (Time of Your Life), która stała się utworem odtwarzanym przez miliony ludzi na zakończenie szkoły, wesela i pożegnania. Warning ukazał się 3 października 2000 roku, jeszcze bardziej stawiając na akustyczne brzmienia i czyste rzemiosło kompozytorskie. Był to spokojniejszy, folkowy rozdział, a z perspektywy czasu cisza przed najgłośniejszym oświadczeniem w karierze zespołu.

Rockowa opera, która trafiła na Broadway

American Idiot pojawił się w 2004 roku jako pełnoprawna punkrockowa opera, z okładką przedstawiającą granat w kształcie serca, zaprojektowaną przez Chrisa Bilheimera i zaczerpniętą z tekstu piosenki She's a Rebel. Album zdobył Grammy dla najlepszego albumu rockowego, a potem dokonał czegoś, czego dokonała niemal żadna płyta rockowa: przerodził się w spektakl teatralny, który miał premierę w Berkeley Repertory Theatre w 2009 roku i otworzył się na Broadwayu 20 kwietnia 2010 roku. 21st Century Breakdown kontynuował te ambicje w 2009 roku i zdobył Grammy dla najlepszego albumu rockowego rok później. W 2015 roku, w pierwszym roku, w którym się kwalifikowali, Green Day zostało wprowadzone do Rock and Roll Hall of Fame.

Trylogia, powrót i czternasty album

W 2012 roku zespół spróbował czegoś, czego nikt się nie spodziewał: trzech albumów w cztery miesiące. UNO, DOS i TRE ukazały się kolejno we wrześniu, listopadzie i grudniu, każdy z własnym charakterem i okładką. Cztery lata później Revolution Radio stał się ich trzecim albumem, który zadebiutował na pierwszym miejscu listy Billboard 200. Father of All Motherfuckers ponownie wstrząsnął formułą w lutym 2020 roku, a Saviors, wydany 19 stycznia 2024 roku, przywrócił wielkie hymny, z okładką zbudowaną wokół zdjęcia z 1978 roku, zrobionego podczas konfliktu w Irlandii Północnej.

Dlaczego te okładki zasługują na miejsce na twojej ścianie

Okładki Green Day zawsze były częścią przekazu, od ulicznego kolażu Buchera przez granat Bilheimera po dokumentalną fotografię z najnowszej płyty. Wydrukowane w dużym formacie i oprawione w ramę, te okładki tworzą oś czasu zespołu, który zamienił podmiejskie znudzenie w stadionowe hymny. Niezależnie od tego, czy poznałeś ten zespół dzięki Basket Case w radiu, czy przez drzwi sceny na Broadwayu, znajdziesz tu plakat, który zaznacza dokładnie ten moment, w którym Green Day cię odnalazło.