Niewiele zespołów zamieniło okładki albumów w kulturowe ikony tak jak Metallica. Od toalety i sztyletu po pole białych krzyży pod krwistoczerwonym niebem, ich okładki są równie rozpoznawalne jak riffy, które ich rozsławiły. Ta kolekcja podąża za katalogiem w kolejności chronologicznej, druki w jakości muzealnej dokładnie tej grafiki, która była ścieżką dźwiękową czterech dekad największego zespołu w metalu. Wybierz jeden album, który coś dla ciebie znaczy, albo powieś całą serię i patrz, jak zespół ewoluuje na twojej ścianie.
Lata thrashu (1983 do 1988)
Zaczęło się głośno i szybko. Kill 'Em All wyszło w 1983 roku, pierwotnie miało nosić tytuł Metal Up Your Ass, zanim wytwórnia przekonała zespół, by go zmienić, i pomogło zapalić lont pod amerykańskim thrashem. Rok później pojawiło się Ride the Lightning, którego tytuł zaczerpnięto ze zdania w powieści Stephena Kinga The Stand o egzekucji na krześle elektrycznym, a kompozycje zyskały prawdziwe kły: szybciej, ciężej i o wiele odważniej. Potem przyszło arcydzieło: Master of Puppets w 1986 roku, cmentarz krzyży na sznurkach pod czerwonym niebem, namalowany przez Dona Brautigama na podstawie szkicu Jamesa Hetfielda, wciąż zaliczany do najlepszych okładek metalowych w historii. ...And Justice for All zamknęło serię w 1988 roku wizerunkiem związanej Lady Justice, uginającej się pod ciężarem banknotów dolarowych, pierwszej płyty napisanej i nagranej po śmierci basisty Cliffa Burtona w wypadku autobusu trasowego w Szwecji. Cztery okładki, cztery filary gatunku.
Czarny Album i przemiana (1991 do 1997)
W 1991 roku wszystko się zmieniło. Metallica, płyta, którą wszyscy nazywają Czarnym Albumem, obnażyła utwory do kości z producentem Bobem Rockiem i stała się najlepiej sprzedającą się płytą ery SoundScan, ze zwiniętym wężem Gadsden ledwo widocznym na czarnym tle. Producent Bob Rock pchał zespół w stronę krótszych, bardziej zwartych utworów, a Enter Sandman niemal z dnia na dzień uczyniło z zespołu gwiazdę stadionów. Potem zrobili coś nieoczekiwanego. Load z 1996 roku i Reload z 1997 roku owinęły luźniejszą, bardziej bluesową Metallicę w abstrakcyjną fotografię Andresa Serrano, ostrzygli włosy i podzielili fanów dokładnie na pół.
Obnażone nerwy i powrót (2003 do 2008)
St. Anger z 2003 roku to brzmienie zespołu niemal się rozpadającego, bez solówek gitarowych, z brzmieniem werbla, o które fani spierają się do dziś. Pięć lat później Death Magnetic przywróciło thrash z hukiem i stało się punktem zapalnym w wojnie o głośność, a jego okładka z trumną i krzyżem to świadomy ukłon w stronę początków zespołu.
Współczesna Metallica (2016 do 2023)
Katalog kończy się mocnym akcentem. Hardwired... to Self-Destruct ukazało się w 2016 roku jako podwójny album, dwanaście utworów zwartego, wściekłego metalu. 72 Seasons pojawiło się w 2023 roku, a tytuł nawiązuje do liczby pór roku, jakie człowiek przeżywa w pierwszych osiemnastu latach życia. Poza albumami studyjnymi kolekcja obejmuje też plakaty koncertowe i artystyczne dla kolekcjonera, który szuka czegoś mniej oczywistego.
Rozmiary i oprawa. Każdy plakat drukowany jest na papierze w jakości muzealnej, w pełnym zakresie formatów, od A4 na biurko lub ciasny zestaw, przez A3 i A2, aż po A1 na mocny akcent, który przejmuje kontrolę nad pomieszczeniem. Zamów w ramie, by uzyskać gotowy, wykończony efekt gotowy do powieszenia, lub bez ramy, jeśli planujesz dopasować własne oprawienie. Im cięższy album, tym zwykle chce być większy: Master of Puppets i Czarny Album najlepiej wyglądają w większych rozmiarach.
Budowanie ściany galeryjnej. Okładki Metalliki wręcz proszą się o zestawianie. Powieś cztery thrashowe płyty w siatce 2x2, by uzyskać czarno-szary blok, który czyta się jako jedna całość. Albo idź chronologicznie wzdłuż korytarza, od Kill 'Em All po 72 Seasons, i pozwól, by wizualne przejście od krzyży przez węża po trumnę opowiedziało całą historię. Dodaj plakat koncertowy, by przełamać wzór. Trzymaj spójny styl ram i ciasne odstępy, a ściana będzie się trzymać w całości, bez względu na to, ile dekad obejmuje.
